Bir hayal gibi her şey çocukluğuma dair. Hatırladığım, yaşadığım her şey sanki hiç yaşanmamış gibi. Yeni bir dünyaya açılan pencereler hatıralarım. Çocukluğumun arasındaki perdeler sanki yaşlarım. Ne kadar uzaksa bir o kadarda yakın yaşanmış olan herşey. Her insan her olay her gün her dakika bir denizin ortasındayım. Keyif vermiyor yaşam denen o uçsuz deniz. Ve sanki dalgalarda yaşıyorum. Arkamdan eserken ani rüzgarları ben sadece rotamı arıyorum. Sürükleniyoruz bir bilinmeze doğru. Bazen ufuklar peşinde geçiyor yaşamlarımız ve bazense sadece ufku düşünmekle. Ve her yeni günde bir savaş var. Hayatta kalmak ise en eskisi bu savaşların. Kimine göre yaşamak sadece hayatta olmaktan ibaret. Ancak bu bana yetmiyor. Bazen yaşadığını hissetmekte gerekiyor. Ve birçokları da buna umut bağlayarak hayatta kalıyor. Hayaller hayatlar haline gelirken hayatlarsa anılardaki hayaletlerden ibaret. Yaşam sanki bir anı koleksiyonu ve bilinmeze dair ciltlerce kayıt ve bir ton anahtar olaydan ibaret. Seslenmek istiyorum sana ey sessizlik. Kim bilir?
0 yorum:
Yorum Gönder