Bu yazı hiçbir yere gitmiyor bir şey beklemeyin az sonra da bitecek zaten. Boşuna okumayın..
Merhaba günlük..
Herhalde bir günlüğün klasik başlangıç şekli bundan farklı bir şey olamazdı. Şu an alay için kullanmamış olsaydım tam da bu anlamı bulurdu herhalde. Şu an bunu ne için yazıyorum niye yazıyorum yazmalı mıyım ya da bunları ne kadar yazabileceğim, yazmam gereken mecra burası mı veya bu yazının devamı gelecek mi bir sürü soru var aslında. Kafam da çok karışık aslında. Bunu diğer yazılarımı okuduysanız anlayabilirsiniz. Şu anki düzensiz cümlelerim elbet gözünüze çarpmıştır. Neyse asıl konumuza gelecek olursak.
Bir günlük yazmanın zorluğundan bahsedeceğim aslında. Ya okunursa korkusu var hep. Şunu yazmayayım bunu yazmayayım korkusu ve onu ve şunu yazmazsam ne yazacağım bu yazdıklarım beni temsil etmeyecekse bunu niye yazacağım. Aslında bir yandan da buna karar vermek istiyorum bu yazıda ancak.
Ben burada bir nefretimden bahsedemem ya bir arkadaşım okur da o arkadaşıma söylerse korkusu var. Bir aşkımdan bahsedemem yine aynı korku, annemden babamdan veya okulda yaşadığım bir olaydan, bundan hissettiklerimden de bahsedemem aynı korku.
Aslında temel problemim bu korku. Ama bir korkum var. Herkese karşı. Aslında bu korkunun temelinde de bir savunma iç güdüsü bir güvensizlik var. Şu sıralar bunu düşünüyorum. Temel sorunum nedir? Neden diğer insanlar gibi olamıyor onlarla tam olarak kaynaşamıyorum. Neyse daha ayrıntıya girmeyeceğim.
Burası bir kişisel blog olamıyor ne yazık ki. Yazı süresince düşündüm denemez baştan bir düşüncem vardı bence ve onun üstüne şekillendi. Aslında şu an çokça konudan bahsedip hiç birinin ayrıntısına hatta konusuna bile girmediğimin farkındayım. Zihnim böyle çünkü. Sonuç olarak bir çözüm bulana dek bir daha günlük yazmamaya karar verdim.
Ya da vermedim emin değilim. Gittikçe saçmalaşıyor yazı farkındayım. Ama beni yansıtıyor. Hiç düşünerek yazmak istemiyorum ve pişman olacağım ama bu yazıyı yayınlamakta istiyorum.
0 yorum:
Yorum Gönder