Süzgeç

Dışarı çıkamaz oldum ben senden sonra
Yağmur gibi yağıyordu her yerdeydi hatıra
Bana ait her şey gitti bir sen vardın hayatta
Sende gittin nem kaldı, tutundum bir umuda
Bekledim dönmeni bir mutlu sona

Öyle sevmiştim seni, dünyayı sever gibi
Vurulmuştum uğruna hatta bir Ömer gibi
Seni bana verene şükretmiştim kadere
Kalbimden çıktında şimdi kan akmaya başladı
Bekledim ölmeyi bu tek/son kurşuna